Er is een duidelijk verschil tussen vrouwen en meisjes.
En dan bedoel ik niet meisjes als in naar de basisschool gaande kinderen.
Ik bedoel meisjes als in; vrouwen die zich gedragen als een meisje.
Die niet goed nadenken, of juist heel goed.
Ik merk tegenwoordig dat veel vrouwen (meisjes) veel doen om hun zin te krijgen. Om gedaan te krijgen wat zij willen.
Ze profileren zichzelf op een andere manier dan ze in werkelijkheid zijn.
Ze zeggen; ‘Tegenwoordig zijn er zoveel vrouwen die een verkeerd beeld van zichzelf neerzetten. Ze kleden zich schaars, beweren allemaal dat ze nog maagd zijn, maar ondertussen..’
En ondertussen. In theorie hebben ze gelijk.
In de praktijk blijkt dat het vaak zelf dat soort vrouwen zijn. Meisjes noem ik ze.
Ze zijn er nog niet achter dat eerlijkheid langer duurt. Dat alles beter te onderhouden is als je vanaf het eerste moment jezelf bent, in plaats van dat mensen na drie maanden ontdekken dat je helemaal niet bent wie jij zei te zijn.
Veel mensen geven vrouwen, dat soort vrouwen, een slechte naam. Daardoor worden vrouwen al snel over een kam geschoren.
En dan zeuren over gelijkheid en onderwaardering?
Meisje, kijk eerst naar jezelf. Je krijgt wat je verdient.
Ik vind het heel triest dat vrouwen hierdoor een slechte naam krijgen. MTV video’s, meisjes in de club..
Maar ik weet dat we niet allemaal zo zijn.
We kunnen allemaal zo zijn, dat zeker. Maar het is een keuze.
En ik hoop dat in de toekomst, meer vrouwen bewust nadenken over die keuze.

Zonder communicatie ben je nergens.
Je begrijpt het niet, je weet het niet. Je praat wel maar luistert niet.
Daar gaat het fout.
COMMUNICATIE.
Luisteren en reageren. Uitleg geven.
Neem afstand van de ikke ikke ikke mentaliteit en neem de tijd om te luisteren naar wat er gezegd wordt.

You’ve got to listen to hear.

Zonder goede communicatie zullen mensen nooit goed met elkaar om kunnen gaan.
Er zijn veel verschillende vormen van communicatie.
Mijn voorkeuren zijn: non-verbale communicatie en een goed gesprek.
Ogen zeggen soms meer dan 1000 woorden en hoe iemand zijn/ haar lichaam draagt, de lichaamshouding, zegt soms ook heel veel. Niet altijd, maar soms heb je er veel aan.
Een goed gesprek.. Niets kan daar tegenop.
Als beide partijen eerlijk zijn, luisteren, reageren, vanuit het hart..
Dan kan je overal uitkomen.
Een beetje toegeven is dan niet zo erg, als je het maar beiden doet.
Zie het niet als afwijken van je standpunt, zie het als tot een oplossing komen.
Dat is mijn ‘woord van advies’ voor vandaag:
Ben eerlijk, spreek vanuit je hart… En luister.
Communiceer.

Ken je dat? Je zou ergens iets om moeten geven, maar eigenlijk doet het je niets.
Nou ja, niets.. Het doet minder met je dan zou moeten. Dan je had gedacht.
Eigenlijk laat het je koud.
Het maakt je weinig uit dat het zo is gegaan. Je bent onverschillig.
Sommige mensen vinden het uiterst irritant als je onverschillig bent.
‘Toon nou eens een beetje meer interesse!’
Sorry hoor, moet ik doen alsof?! Nee toch zeker..
Als iets me niet kan interesseren, dan is dat zo. En niet anders.
Bijvoorbeeld als iemand je een heel verhaal verteld en je na de eerste 3 zinnen al het idee hebt; ach, ik weet al waar het naartoe gaat, heb het al zo vaak gehoord… en je stopt met luisteren.
Ja, ik ben onverschillig. Pak het alsjeblieft niet persoonlijk op.
Het ligt niet aan jou, maar aan mij. Namelijk…
Shiit, dit klinkt meer als een break-up.
Maar toch, het is dat ik het verhaal al vaak genoeg heb gehoord. Anders had ik wel geluisterd, echt waar!
Je wilde weten wat je moest doen? Oh..
Nou ja, wat maakt het eigenlijk ook allemaal uit?
Sommige dingen hebben je interesse nou eenmaal niet. Je moet niet faken dat het je wel boeit.

Ik ben gewoon mezelluf. Blijf gewoon jezelluf.

Maar aan de andere kant, soms kan je ook faken dat het je niet boeit.
Je kan onverschilligheid faken. Doen alsof, terwijl het je eigenlijk wel boeit.
Ook dit is op zich wel te snappen, vind je niet?
Je wil jezelf beschermen, dus je doet alsof niets je kan raken.

I just don’t give a fuuuck.

Weetje, eigenlijk maakt het ook allemaal vrij weinig uit.
Over sommige dingen ben je onverschillig, bij andere dingen doe je alsof je onverschillig bent…
Zolang je de goede momenten uitzoekt om het te laten merken, is het allemaal goed.
Ik blijf er onverschillig onder

‘Doe nou eens normaal!’
Veel mensen zeggen het. Maar wat betekent het?
Wat betekent ‘normaal’? Volgens het woordenboek:

norxb7maal bn, bw volgens de regel; gewoon: hij is niet ~ niet goed bij zijn hoofd; ~ gesproken gewoonlijk

Normaal is dus volgens de regel. Welke regel?
Er zijn veel regels. Iedere cultuur heeft andere regels, ieder land heeft andere regels, zelfs in ieder huis gelden andere regels. Dus betekent dat dan dat ‘normaal’ altijd anders is?
Dan kom je weer terug op de vraag: wat betekent ‘normaal’?
Ik denk dat normaal betekent: maatschappelijk verantwoord.
Dus; wat de massa doet. Wat in de maatschappij gebruikelijk is.
Met andere woorden; als iemand zegt:’Doe nou eens normaal!’ bedoelt diegene indirect te zeggen;’Wat je nu doet is afwijkend gedrag. Niemand doet dat, je valt nu op. Hou op met opvallen en blend in with the crowd!’
Is dat niet raar?
We leven in Nederland. Nederland staat bekend om de tolerantie, de diversiteit. Vrijheid.
Vrijheid van meningsuiting. Vrijheid om te zijn wie je wilt zijn.
Waarom wordt er dan nog steeds verwacht dat we allemaal zijn zoals iedereen die niet wij zijn?
Waarom wordt er verwacht dat we allemaal hetzelfde gedrag vertonen? We zijn toch allemaal anders?
Ik vind dat iedereen de ruimte moet krijgen om te zijn wie hij/ zij wil zijn.
Natuurlijk wel binnen bepaalde grenzen, maar niet de strakke grenzen die de maatschappij soms stelt.
Zolang je de wet niet overtreed en normen en waarden in stand houdt.. Is er weinig dat niet ‘normaal’ is, ookal ben je misschien niet zoals de meeste mensen.
Mijn boodschap voor vandaag: Ben ‘normaal’, op je eigen manier.

Iedere dag ben je gedwongen keuzes te maken.
Kom ik mijn bed uit? Waar ga ik naartoe? Hoe ga ik er naartoe?
Wat ga ik eten? Hoe laat ga ik eten? Wat ga ik vanavond doen?
Zelfs de meest simpele dingen waar we vaak niet eens meer bij stil staan zijn vaak keuzes.
Je bent het alleen zo gewend om steeds dezelfde keuze te maken dat je het niet meer ziet als een keuze.
Dat noemt men de dagelijkse sleur. Dingen die iedere dag hetzelfde gaan.
Veel mensen denken dat ze er geen keuze in hebben, terwijl dat wel zo is.
Je hebt altijd een keuze.
Ik ga niet zeggen dat een keuze altijd makkelijk te maken is, absoluut niet.
De belangrijkste keuzes zijn vaak de moeilijkste.
Je kiest voor de lange of voor de korte weg. Je maakt een ‘goede’ of ‘slechte’ keuze.
Goed en slecht staan tussen komma’s omdat in mijn opinie, een slechte keuze ook een goede kan zijn, evenals de mogelijkheid bestaat dat een goede keuze slecht kan zijn.
De omstandigheden bepalen welke keuze je maakt. Als je in slechte omstandigheden terecht bent gekomen en je moet een ‘slechte’ keuze maken om daaruit te komen, waarom is die keuze dan slecht?
Uiteindelijk zorgt die keuze in die situatie ervoor dat alles beter gaat. Is het dan uiteindelijk geen goede keuze?
En als je onder omstandigheden komt die druk uitoefenen en je maakt een (op het eerste gezicht) ‘goede’ keuze, die naderhand onvoorzienbare, negatieve consequenties heeft.. Betekent dat dan dat die goede keuze ook echt goed was?
De omstandigheden zorgen ervoor dat je voor een bepaald iets kiest. Maar besef dat jij er altijd zelf verantwoordelijk voor bent.
Soms moet je keuzes maken die je liever niet maakt, kiezen voor iets waar je op het eerste gezicht niet achter staat, om ervoor te zorgen dat de toekomst prettiger zal zijn.
Welke keuze je ook maakt, sta erbij stil dat je die keuze maakt.
En handel altijd naar eer en geweten.

Waar is het wederzijdse respect gebleven?
Het lijkt tegenwoordig wel alsof het maar van 1 kant hoeft te komen. ‘Jij geeft mij respect, maar denk niet dat ik het je terug ga geven. Ik sta boven jou, ben meer dan jij.’
Waarom?! Waar komt dat vandaan?
Heeft de media dan toch gelijk?

De jeugd verloederd de normen en waarden.

Is dat zo? Zijn we daar mee bezig?
Of nemen we over wat we zien?
Ik bedoel.. Wat zien wij terwijl we opgroeien? We zien mensen die meer macht willen. We zien mensen die vechten om geld. We zien wat een grote rol geld speelt in het dagelijkse leven en welke rol macht speelt ten opzichte van geld.
We zien landen, oorlog voeren voor meer olie, meer macht, meer geld.. Meer, meer, meer.
Is het raar dat wij die state of mind overnemen?
Het is menselijk om gedrag na te doen wat je overal om je heen ziet toch? En is dat ook niet de hele bedoeling van de media? Ons gedrag bexefnvloeden?
Ach ja.. De media is hypocriet. In de ene reclame willen ze het zinloos geweld stoppen, ze willen dat je geld geeft, aan mensen die het harder nodig hebben.. En dan kijk je naar het nieuws en je ziet dat er in landen waar oorlog wordt gevoerd duizenden onschuldige mensen vermoord worden. Het volgende reclameblok; Stop zinloos geweld.
Met zoveel gemixte signalen, is het dan raar dat wij ook niet meer weten hoe het dan zogenaamd echt moet?
Wij leven niet volgens de normen en waarden van 50 jaar geleden, 20 jaar geleden, misschien zelfs niet meer die van 10 jaar geleden.
Wij zien, leren, onthouden en gebruiken dat wat we nodig hebben. De wereld wordt harder, wij worden harder.
Maar ga niet zeggen dat onze normen en waarden verloederd zijn. Dat zijn ze niet. Ze zijn aangepast.

Iedereen moet een manier vinden om te overleven.

Liefde is er in allerlei soorten en maten. Oppervlakkige liefde, diepgewortelde liefde, onvoorwaardelijke liefde.. Het zijn alleen de grootste voorbeelden.
Wat houdt liefde in? Liefde houdt in dat je van iemand houdt.
Van iemand houden kan op veel manieren. Ik houd van iedereen, want iedereen is anders.
Nee, ik kan niet met iedereen goed opschieten. Maar maakt dat jou minder? Nee. Want we zijn allemaal mensen. Ik houd van mensen.
Natuurlijk houd ik niet van iedereen op dezelfde manier. Dat kan niet.
Je houdt toch niet van je vriend/vriendin zoals je van je moeder/vader houdt? Dat bedoel ik.
Soms is liefde onvoorwaardelijk. Je houdt van iemand, no matter what diegene doet, gaat doen of heeft gedaan. Het kan je natuurlijk wel pijn doen, dat is niet meer dan normaal. Maar je zal nooit stoppen met van diegene te houden.
Liefde kan ook iets ‘tijdelijks’ zijn. Je houdt van iemand, maar door bepaalde gebeurtenissen/ omstandigheden lijkt die liefde niet te willen groeien.
Je kan het vergelijken met een plant. Geef je genoeg water, zuurstof en aandacht, dan zal de plant groeien. Geef je dit alles niet, dan verstikt het.
Maar liefde, welke vorm dan ook, zal je altijd bijblijven.

Geschiedenis alleen.

Een onbestemd gevoel,
dat men vervult van blijdschap
maar dat altijd gepaard gaat
met verdriet.

Een gevoelige verbintenis,
nooit geheel zonder boodschap.
Als een blanco boek,
het gaat verder dan je ziet.

Vergissingen worden vergeven,
maar het verleden wordt herhaald…
Het spijt me liefste.
Jij bent meer dan geschiedenis alleen.

Let op! Verliefd zijn is een ander deel van liefde. Het is verradelijk, maar het zorg ervoor dat je je echt lekker voelt. Je hebt last van stemmingswisselingen en het gaat nooit zoals je wil maar damn..
Geniet ervan.

Ken je dat? Dat je alles wat je dwars zit binnen houdt, omdat je er andere mensen niet lastig mee wil vallen?
In je hoofd racen er allerlei dingen rond, maar je houdt je stil. Je laat je gedachten gaan. Je houdt je ogen en oren open, maar je mond dicht.
Is dat wel verstandig? Waarschijnlijk niet.
Maar wat moet je anders? Moet je mensen in vertrouwen nemen? Moet je je diepste gedachten, angsten, triomfen en de rest opbiechten? Moet je alles vertellen?
Of is het toch een innerlijke strijd die je moet leveren? Iets dat niemand voor jou kan doen, iets dat je alleen moet doen, alleen moet oplossen.
Waarom zou ik mijn onzekerheden, mijn twijfels, alles waaraan ik denk, maar wat ik niet uit wil spreken gaan uitleggen aan iemand? Waarom zou ik erover praten? Ik ben toch zelf wel in staat om mijn problemen op te lossen?

al een tijdje mezelf niet
en ze denken dat ze me kennen
ze weten de helft niet
niemand, merkt iets
ik verstop het zonder te spelen

Niemand weet wat het beste is. Moet je een binnenvetter blijven? Moet je anderen blijven ontzien?
Of moet je het soms gewoon even kwijt?
Die keuze is, zoals altijd aan jou.
Ik weet alleen dat ik een binnenvetter ben. En waarschijnlijk ook altijd zal blijven.

Momenten. Kleine stukjes van de dag. Sommige momenten blijven je bij, andere vergeet je.
Momenten kunnen bepalend zijn voor de rest van je leven. In het moment zelf maak je beslissingen, vaak zonder erbij na te denken, die ook consequenties hebben die je nooit voor ogen had gehad.
Sommige momenten betekenen uiteindelijk meer voor je dan je in eerste instantie dacht. Op het moment zelf denk je; ach, dat gaat wel over. Het heeft niets te betekenen.
Naderhand gaat het aan je knagen. Je gaat nadenken; waarom deed ik dat? Waarom gebeurde het?
De vraag die dan meestal het grootst is; heb ik het wel goed gedaan?
Maar uiteindelijk… Wat maakt het uit? Het was een momentopname.
Vooral als het onvoorbereid was; niemand kan het je kwalijk nemen, behalve jijzelf.
Is het je waard om jezelf een schuldgevoel aan te praten? Die keuze is aan jou.
Ik hoop dat je goed kiest.
Momenten kunnen natuurlijk ook leuke dingen opleveren, goede dingen, soms ronduit geweldige dingen.
Dingen die je voor altijd bijblijven.
Koester die momenten en laat niet los. Die momenten maken het leven zo leuk.
Maar onthoud, no matter what; Het is allemaal in eerste instantie maar een momentopname.

Momentopnames.

Er zijn momenten in dit leven,
waarop alles lijkt te veranderen.
De wereld staat stil op dat moment,
en niets geeft daar een draai aan.

Het moment dat ik jou aankeek,
gaf een draai aan mijn wereld.
Het gevoel dat ik onder die blik bezweek,
en toen keek je weg.

Beide benen landden weer,
op de betonnen grond.
Je ogen spraken talen,
die alleen mijn hart verstond.

Ik draaide me om en liep weg,
niet beseffend wat het gevolg was.
iets trok me terug, maar ik wou door,
dus ik versnelde mijn pas.

Soms denk ik eraan terug,
die momenten, zeldzame..
ik kijk terug en lach,
het was maar een momentopname.

Ken je dat gevoel? Je staat in een kamer vol met mensen, maar je voelt je alleen.
Je hebt het gevoel dat niemand je begrijpt, dat niemand op hetzelfde level zit als jij. Alsof je ver vooruit loopt, of dat je juist achter blijft.
Het is geen leuk gevoel. Maar wat kan je eraan doen?
Laat je je gedachten weg zweven? Dagdromen lijkt altijd een uitkomst te bieden op dat soort momenten. Dromen dat je ergens anders bent op dat moment, dromen dat je op een plek bent die jou aanstaat..
We hebben allemaal van die momenten. Momenten dat we voelen dat we er niet bij horen, momenten dat we voelen dat we anders zijn. Zijn we meer? Zijn we minder? Niemand die het antwoord weet.
Meer dan onszelf kunnen we niet zijn.

27e letter van het alfabet.

Soms voel ik me vergeten, verlaten,
een eenzame ziel in mijn eigen universum.
Soms voel ik me superieur, beter,
stijgend naar mijn eigen centrum.

De maatstaaf is onder mijn niveau, laag,
ik besef dat ik het niet ga halen.
Ik val af als oud vuil, onaangeraakt,
sta boven het algemeen klassikale.

Soms voel ik me afgedankt, maar beter.
Wetend dat ik onbegrijpelijk ben.
Ik voel me als de 27e letter van het alfabet.
Onbekendheid is wat ik ken.